حتما تا به حال انواع متفاوت کسانی را دیده اید که در یک جمع، ناگهان گل افشانی می کنند و فضای جمع را- مخصوصا اگر فضای بسته باشد- به عطری دل انگیز و روح بخش می آلایند! وقتی بویش در می آید و حاضرین شروع می کنند به پیف پیف، مقصرها چند رفتار در پیش می گیرند: بعصی آرام به گوشه ای می خزند و صدایشان در نمی آید تا شاید آبرویشان نرود. بعضی دیگر با جمع همراه می شوند و دسته جمعی نغمه «کی بود کی بود من نبودم!» سر می دهند! به ندرت هم بعضی سرخ و سفید می شوند و به ناتوانی خود در مهار این پرتو افشانی اعتراف و شاید عذرخواهی می کنند. اما دسته چهارمی - که شاید به ذهنتان نرسد - هم هستند! این دسته می روند بالای یک صندلی، رو به جمع داد می زنند: «آهای! جماعت! عطر دل انگیزی که هم اکنون استنشاق می کنید، از جانب بنده، برای رفاه حال شمایان و عطر پاشی به جمع دل انگیزمان تولید و ارسال شده است!» و آن وقت منتظر می مانند جماعت به افتخارشان کف بزنند!!

می گویید چنین کسی را نمی شناسید؟! من می گویم می شناسید ... خوب فکر کنید! مهم نیست که پیدا کردید یا نه ... می خواهم یک خبر را که دیروز در روزنامه ها منتشر شد و مطلقا، مطلقا هیچ ارتباطی به مطلب فوق ندارد بازگو کنم: رئیس جمهور در پایان نمایشگاه مطبوعات، جایزه «روزنامه نگاران مخالف دولت» را به حسین شریعت مداری از کیهان، انبارلویی از رسالت،خبرنگار خبرگزاری فارس و چند نفر دیگر اعطا و اعلام کرد از نقد استقبال می کند!!

عرض نکردم؟! خدا بیامرزد مرحوم گل آقا را ... با این تفاصیل، خدایی اش برای کشورهای جهان سوم راهی به جز اتحاد باقی می ماند؟!!