«ما در این 30 سال معنی انتخابات آزاد را به دنیا نشان داده­ایم؛ در انتخابات مجلس هم یک بار دیگر نشان می­دهیم!»

از سخن­رانی یکی از آقایان، همین تازگی!

جمله­ی بالا نیازی به توضیحات ندارد؛ اما یک نگرانی را دامن می­زند. رئیس جمهور و کابینه­اش شده­اند سیبل. آن­قدر سوتی داده­اند که جای دفاع از آن­ها نمانده! و البته، آن­قدر خراب­کاری هم کرده­اند که جمع کردنش گاو نر می­خواهد و مرد کهن. نتیجه­اش این شده که همه و همه، از اصلاح­طلبان تا فاشیست­نماهای دیروز شده­اند اپوزوسیون و علیه دولت حرف می­زنند و مردم حال می­کنند! ائتلافی شکل گرفته که در آن خاتمی و ناطق، کروبی و هاشمی، لاریجانی و تاج­زاده، توکلی و بهزاد نبوی همه در یک جناح قرار دارند! اگرچه ممکن است در انتخابات مجلس و ریاست جمهوری فهرست­های جداگانه بدهند، احتمالاً همه به مخالفین دولت شناخته­خواهند شد.

یک بار در 2 خرداد از این­جا خوردیم. آن­ها که هیچ اعتقادی به رأی مردم و پذیرفتن اشتباهات گذشته نداشتند، تنها به خاطر بیرون ماندن از حاکمیت، شدند پرچم­دار مردم­سالاری و در نتیجه هیچ اتفاقی نیفتاد. حالا هم همان­طور؛ می­توانیم یک انتخابات «آزاد» نمایش دهیم و در آن دولتی­های الکی خوش شکست بخورند، آن­وقت جار هم بزنیم که دموکراسی داریم و باز هیچ اتفاقی نیفتد؛ و باز درجا بزنیم؛ و باز دور خودمان بچرخیم!

می­گویید نه؟ ببینید!

مشکل جای دیگر و راه حل هم–اگر باشد- جای دیگر است.