بی بی سی
آنقدر دربارهی تلویزیون فارسی BBC شنیدم که تصمیم گرفتم امتحانش کنم و این احساس بیزاری از شبکهی تلویزیونی را نادیده بگیرم. باید اعتراف کنم که شگفتزده شدم؛ وقتی اخبار، مستندها و فیلمهایش را دیدم! قطعاً بیبیسی جدا از منویات پنهان و آشکار دولت فخیمهی بریتانیای کیبر نبوده و نیست؛ ولی حداقلش این است که آدم را مورد توهین (!) قرار نمیدهد.
فکرش را بکنید؛ هفتهی پیش در برنامهی آپارات مستند ساختهی ناصر صفاریان را دربارهی فروغ پخش کرد و این هفته وعدهی پخش «دیازپام 10»، -مستندی دربارهی محسن نامجو که قبل از مشهور شدنش ساخته شده- را دادهاست.
مستندهایش جامع و جذابند؛ مستند «سقوط یک شاه» که در دو قسمت پخش شد، به قدری کامل بود که من معتقدم به عنوان یک مرور کلی دربارهی تاریخ انقلاب ایران به هرکسی قابل توصیه است.
خبرها بدون جهتگیری آشکار پخش میشوند؛ آن چنان که من تاکنون چند بار از مردم کوچه و خیابان – که انتظار دارند یک شبکهی ماهوارهای همیشه فحش بدهد- شنیدهام که تلویزیون BBC را به طعنه کانال دیگری از تلویزیون ایران خواندهاند! به عنوان مثال، در متن یک خبر به سادگی میگوید: «مجلس دربارهی یک میلیارد دلار گمشده از دولت سؤال میکند». و نه حتی مجلس ایران یا دولت ایران! اولویت اخبار با اخبار ایران و افغانستان است که مخاطبین اول شبکه هستند؛ نه اخبار انگلستان! (برخلاف بسیاری از خبرهای شبکهی VOA). با وجود این، اخبار کامل و دقیق است و موضوع را به هیچ وجه مبهم نمیگذارد؛ بلکه آن را باز میکند و نظرات افراد متفاوت را دربارهاش میگوید؛ و در نتیجه تأثیری که باید را به خوبی میگذارد؛ مانند همین اخبار و گزارشهایی که دربارهی 1 میلیارد دلار گم شده از حساب دولت پخش کرد؛ و نیز گزارش کامل و دقیقش دربارهی طرح امنیت اجتماعی، موافقان و مخالفان و ملایم شدن دولت در آستانهی انتخابات!
برای نخستین بار، من با دیدن BBC احساس میکنم که تلویزیون دارم؛ تلویزیونی که به من احترام میگذارد؛ میتوانم بدون خراش خوردن اعصابم تماشایش کنم و حرص نخورم! با تمام احترامی که برای گردانندگان توانای این شبکه- از مجریان گرفته تا سازندگان برنامه و کارشناسان- و نیت صادقانهی آنها در خبررسانی و احترام به مخاطب قائلم، متاسفم که با دیدگاههای بستهی حاکمان ما، چنین شبکهای حتماً باید توسط یک دولت خارجی – و نه آدمهای توانای داخلی- راهاندازی شود و به این ترتیب ابزار دیگری به دوستان انگلیسیمان برای کنترل افکار مردم ایران اضافه کند. کاش میشد چنین شبکهای توسط ایرانیها راهاندازی، اداره و بدون مانع هدایت شود. و کاشتر از آن، شبکهی ملی کشورمان واقعاً ملی بود.