چه می کنه رسانه ی آزاد!

آقایان، دوستان دولتی صاحب مسؤولیت در فوتبال، دیشب دعوت برنامه­ی نود را رد کردند و نیامدند که در برابر صفایی فراهانی (نماینده­ی فیفا در برابر دولتیان) بنشینند و گفت­وگو کنند؛ تا مثل همیشه همه­چیز در یک هاله­ی مبهم، کلی و ناپدید بگذرد و برود پی کارش؛ اما خیلی جالب شد؛ وسط برنامه دوستان دولتی «ناچار» شدند بیایند و پاسخ بدهند. «مجبور» شدند تلفن کنند تا چند دقیقه بتوانند صحبت کنند، وگرنه دیدند یک برنامه­ی آزاد، یک رسانه­ی آزاد کاری می­کند که ذره­ای ناراستی و نادرستی فاش شود و گندش جلوی مردم در بیاید! آدم خوب می­فهمد چرا در این کشور باید حدود 100 نشریه بسته­شوند تا امکان فتح شوراها، مجلس و ریاست جمهوری فراهم شود! کاش فقط یک ربع در هفته، برنامه­های سیاسی تلویزیون آزاد بود!

و اما ...

دیروز که از عادل فردوسی­پور نوشتم، اصلاً نمی­دانستم قرار است امشب یکی از آزادترین برنامه­های 20 سال اخیر تلویزیون را ببرد روی آنتن! این مرد قابل تقدیس است! به قول دوستی، کاش تلویزیون همیشه «عادل» بود!