سهراب

سهراب اعرابی. ۱۹ ساله. امسال کنکور داشت. و  روز ۲۵ خرداد، به ضرب گلوله کشته شد.

خانواده اش تا دیروز فکر می کردند زنده است و به دنبالش بودند و نگران کنکورش.

هر شب ستاره ای به زمین می کشند و باز / این آسمان غمزده غرق ستاره هاست

واقعا؟

محسن مخملبلف:

«گمشده ما مردم ایران، آگاهی نبود، شجاعت بود.»

واقعا؟! کاش باورم می شد.

زرشک!

ظاهراً جمهوری اسلامی علاوه بر همه‌ی ویژگی‌های قبلی که نوشتیم، یک ویژگی خیلی مهم دیگر هم دارد که غافل‌گیر کردن هم‌وطنان جان است!

نوشته های همین وبلاگ را در دو ماه اخیر نگاهی بیندازید. نوشته بودیم: «جمهوری اسلامی واقعاً مکانیسم خودترمیمی بی‌نظیری دارد. در حساس‌ترین لحظات بحران مشروعیت، با یک دموکراسی بسیار حداقلی ولی واقعی، نشاط سیاسی ایجاد می‌کند و به زیرکی جان به در می‌برد و ادامه می‌دهد!»

آن یکی نوشته بود: «ببین تو هر چی میگی راسته! ولی الان لطفا یه کم رو رای دادن مانور بده!»

یکی دیگر عقیده داشت: «یه حسی داره به من میگه موسوی خواسته نظامه. نمی‌دونم چرا اما فکر می‌کنم احمدی‌نژاد به یک مهره سوخته تبدیل شده که داره جاشا با موسوی عوض می‌کنه.» یکی با این نظر به شدت (!) موافق بود.

آن یکی نوشته بود: «من فقط می‌دونم طرفداران موسوی از برد خودشون مطمئن هستند و دارند مناصب رو تقسیم می‌کنند.»

حتی من نوشته بودم :« منتظری شاید طرف حرفی بزند. برنامه‌ای ... نویدی ... انتقادی از گذشته ... از آن سالهای دردناک ... حرفی ... ولی نیست. حرف‌ها همه تکراری است»

فی‌الواقع، زرشک!

.

گریه می کنم ... برای همه شان ... نه امروز و دیروز. که درد امروز و دیروز نیست ...